logo dolce   logo dolce   logo dolce   logo dolce

ΚΥΠΡΙΑ ΜΑΝΑ: ΓΕΝΝΗΣΑ ΚΑΙ ΕΠΕΛΕΞΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ SINGLE

12 January 2018

Ακούμε όλο και συχνότερα για γονείς που αποφασίζουν να τραβήξουν διαφορετικούς δρόμους, αγαπώντας και φροντίζοντας όμως πάντα τα παιδιά τους. 

 

Το θέμα του χωρισμού είναι σίγουρα αρκετά μεγάλο και ο κάθε ένας έχει την άποψη του. Την ίδια στιγμή, ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πάρει τις επιλογές που θεωρεί καλύτερες για τον εαυτό και τους γύρω του.

 

Το σημαντικότερο, όταν καταλήξει τελικά ένα ζευγάρι στην τελειωτική απόφαση να χωρίσει, είναι να πληγωθεί όσο το δυνατόν λιγότερο το παιδί τους.

 

Πλέον ακούμε όλο και πιο συχνά για διαζύγια στο νησί μας με γονείς που είναι καλύτερα να ζουν χώρια παρά μαζί.

 

Αναγνώστρια μοιράζεται μαζί μας τους λόγους της απόφασης της.

«Ήμουν απόλυτα ερωτευμένη με τον άντρα μου όταν γνωριστήκαμε. Ήταν εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από αυτό που έδειχνε να εξελίσσεται στην πορεία. Υπήρχε ερωτικό ενδιαφέρον, πάθος, ρομαντισμός. Όλα πήγαιναν καλά και η σχέση μας μετρούσε δύο χρόνια. Είχαμε αποφασίσει πια να συγκατοικήσουμε, να γνωρίσουμε τις οικογένειες μας και να πάρουμε πιο σοβαρά τη σχέση μας. Έμεινα έγκυος και τότε δέχτηκα και πρόταση γάμου. Ήμουν αρκετά χαρούμενη για το γεγονός, όμως αισθάνθηκα κάτι μέσα μου να αλλάζει. Το πολέμησα όμως αμέσως και προσπαθούσα για το καλύτερο. Οι προετοιμασίες για το γάμο συνεχίζονταν ενώ έβλεπα και το σύζυγο μου να το προσπαθεί, μεταξύ μας όμως είχε αρχίσει να δημιουργείται ένα κενό. Ποτέ δεν το συζητήσαμε, μάλλον είχαμε σκεφτεί και οι δυο πώς θα περάσει. Μεγάλο λάθος... Όταν βλέπεις να συμβαίνει κάτι στη σχέση σου, είναι καλύτερο να το συζητάς ήρεμα με τον άνθρωπο σου. Γιατί έτσι υπάρχουν πιθανότητες να βρείτε λύση. Με την σιωπή όμως και τη σκέψη του «θα περάσουμε», δεν περνά. Έφτασε η μέρα του γάμου μας και ήταν σαν να είχαμε γίνει θεατές όλων όσων συνέβαιναν. Νεαροί και οι δυο, ανάμεικτα τα συναισθήματα, παρα τα όσα νιώθαμε να αλλάζουν μεταξύ μας, τον γάμο μας τον απολαύσαμε. Μετά από λίγους μήνες, ήρθε και το παιδάκι μας. Γιαγιάδες, παππούδες, όλοι χάζεψαν. Ήταν το πρώτο εγγόνι και για τις δυο πλευρές. Ενώ όλα έδειχναν τόσο όμορφα και έτσι έπρεπε και να είναι, οι δυο μας, είχαμε απομακρυνθεί. Δεν μπορούσα ούτε και στην ιδέα να με αγγίξει. Και όσο κι αν το προσπαθούσα, μάλλον τα πράγματα γίνονταν χειρότερα. Το χάσμα μας μεγάλωνε. Δεν ξέρω εάν επέλεγα την εύκολη λύση, όμως το σπίτι δεν με χωρούσε πια. Με έπνιγε. Οι υποχρεώσεις μου είχαν αυξηθεί από τη μια μέρα στην άλλη και σκεφτόμουν και το ενδεχόμενο της φυγής, όμως προβληματιζόμουν αν αυτό με έκανε κακιά μάνα. Τελικά το αποφάσισα. Θα έπαιρνα το μωρό μας και θα έφευγα, το καλύτερο και για τους τρεις μας ήταν ο χωρισμός. Το κλίμα ήταν τόσο περίεργο. Δυο άνθρωποι που είχαν αγαπηθεί, να αισθάνονται πλέον τόσο ξένοι μεταξύ τους. Τελικά, ακολούθησε ο χωρισμός. Νιώθω πως ήταν το καλύτερο για όλους μας. Δεν ξέρω εάν το χειριζόμασταν διαφορετικά πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα, εμείς πάντως επιλέξαμε αυτή τη διαδρομή. Ακόμη μεταξύ μας τα πράγματα είναι δύσκολα, όμως για το καλό του παιδιού μας, δεν μπορούμε να μην ανταλλάζουμε κουβέντα. Αυτόν τον άνθρωπο κάποτε τον είχα αγαπήσει και αυτό δεν θα αλλάξει. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο πατέρας του παιδιού μου».  

Facebook logo  Logo twitter wordmark 1000

Thank you for your support

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree