Ψυχροί, απόμακροι, δήθεν. Κάπως έτσι εξελίσσονται οι σχέσεις στις μέρες μας. Όσο πιο λίγο, τόσο το καλύτερο.
Όσο πιο απόμακρο, όσο πιο αβέβαιο, τόσο πιο ασφαλές. Μην αγγίξεις το κόκκινο, μην αγγίξεις ευαίσθητες χορδές, μην ξυπνάς μνήμες.
Κοιμούνται οι έρωτες. Δανεικά τα πάντα. Δίνεις λίγο, δίνει ελάχιστο. Δείχνεις λίγο, δεν δείχνει τίποτα. Γιατί μετά, μπορεί να θέλεις να πας πιο κοντά. Μπορεί να το θέλει και η άλλη πλευρά.
Όχι…
Καλύτερα από απόσταση.
Αλλιώς, δεν γίνεται. Μετά είσαι υπερβολικός, μετά γίνεσαι υπερ ευαίσθητος, μετά είσαι «πολλά» σε καιρούς που αναζητούν το λίγο.
Κι ο χρόνος τρέχει. Και μένουν ανείπωτα λόγια. Μένουν ανεκπλήρωτες οι στιγμές. Αυτά που θα μπορούσες να ζήσεις. Αυτά που θα σε κρατούν άγρυπνο τα βράδια. Αυτά που θα σου προκαλούν ένα χαζό χαμόγελο μέσα στο πλήθος… Και εσύ θα ξέρεις το ποιος το προκαλεί. Έστω και για λίγο.
Πονάει να νιώθεις μάτια μου.
Μα δεν ξέρω το δήθεν. Αναζητώ πάντα το «πολύ». Δίνω πάντα πολλά. Πολλές δόσεις ενδιαφέροντας, πολλές δόσεις τρέλας, πολλές δόσεις ασφάλειας. Πολλά που θα κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση για πάντα.
Κι αυτό απομακρύνει. Το ξέρω.
Μα πώς να αλλάξω. Έτσι ξέρω. Έτσι θα παραμείνω. Σε έναν κόσμο που φωνάζει το αντίθετο.